Lekker fijn met de trein
Lekker fijn met de trein

Lekker fijn met de trein

Vroeger toen ik nog heel jong was gingen we een keer met de trein naar de dierentuin in Amersfoort. Toen de trein ging rijden zat ik met me snufferd voor het raam naar buiten te kijken en zag de  weilanden met koeien de maisvelden en boerderijen voorbij zoeven. Ik dacht: nou dit is de hele wereld.

De middelbare school waar ik op zat lag 8 kilometer fietsen van mijn huis. Maar omdat mijn vader bij de NS werkte had iedereen in ons gezin een vrij reizen abonnement. Dus na een tijdje met de fiets naar school te zijn gegaan stapte ik elke ochtend in de trein. Mijn school was een station verderop. De vriendjes in mijn klas vroegen waarom ga jij elke dag met de trein naar school dat is toch hartstikke duur? Ik vertelde van het abonnement en het gratis reizen. Ik zei als jullie willen dan kunnen jullie meereizen. Dat vonden ze een goed idee en de volgende ochtend stonden er 3 vriendjes op het station mij op te wachten. De trein kwam er aan. We kijken waar de conducteur instapt. Wij stappen snel aan de andere kant van de trein in. Gespannen wachten we of de conducteur onze kant op komt. Via het gangpad zie ik de conducteur aankomen lopen. Ik zeg tegen me vriendjes lopen jullie dan naar de achterkant van de trein. Dat doen ze en ik loop richting de conducteur. Hij spreekt me aan en vraagt mijn kaartje. Ik begin in mijn zakken te zoeken alsof ik me kaartje niet kan vinden. De conducteur zegt tegen mij heb je geen kaartje, als je geen kaartje hebt dan krijg je een boete. De treinrit naar school was maar een paar minuten. We rijden het station in waar wij uit moeten stappen en ik pak mijn abonement uit me broekzak en zeg tegen de conducteur oh hier is me kaartje. De trein stopt en wij stappen snel uit en lopen gehaast weg van het station. Me vriendjes hebben alle 3 voor het eerst zwart gereden. Van 1 keer op die manier naar school te zijn gegaan werd het een dagelijkse routine. 

Rond me 16e kreeg ik mijn eerste scooter waar ik dagenlang rondjes op aan het rijden was. Op een gegeven moment rij ik een spoorwegovergang tegemoet. De spoorbomen zijn gesloten. Ik steek over aan die kant van de weg waar geen spoorbomen zijn. Ik zie de trein aankomen, wacht geduldig, geef af en toe wat gas. De trein wil me net passeren en op dat moment schiet mijn scooter vooruit en raakt de zijkant van de trein. Ik word van de trein af geslingerd en kom een paar meter verderop op de weg te liggen buiten bewustzijn. Al snel komt er een ambulance (dit heb ik dus allemaal achteraf te horen gekregen) die me naar het ziekenhuis brengt waar ik in een coma raak. Na 3 dagen in coma te hebben gelegen word ik wakker en al snel daarna mog ik naar huis toe, met alle 2 me armen op 3 plekken gebroken en me lichaam helemaal opengeschaafd. Omdat ik een druk jongetje was, ging ik niet thuis zitten om te genezen. Vanaf die tijd als ik een spoorwegovergang oversteek dan kijk ik overdreven naar links en naar rechts. 

Later in me leven, toen ik dakloos was en niet wist waar ik naartoe moest gaan, dan stapte ik op de trein en reisde door Nederland om me op te warmen, me te wassen en naar de wc te gaan. Op een gegeven moment ben ik op de trein gestapt en ben ik naar Maastricht gegaan om te kijken of ik daar kon aarden. Ik had toen al rondgezworven in verschillende steden en al die tijd buiten geslapen. In Maastricht ging ik elke ochtend naar het station om daar de trein te pakken naar Eindhoven. Als ik in de trein zat, dan probeerde ik zo snel mogelijk in slaap te vallen. Aangekomen op station Eindhoven stapte ik weer in de trein naar Maastricht om weer te proberen zo snel mogelijk in slaap te vallen. 

‘s Avonds laat probeerde ik op het station een trein binnen te glippen om daar opgevouwen op een bankje in slaap te vallen. Op een avond ben ik net in slaap gevallen en hoor ik heel in de verte hé wakker worden! Ik hoor het nog een keer en open me ogen heel rustig. Ik kijk recht in de ogen van een grote herdershond met een beveiliger. Ik zeg met trillende stem alsjeblieft haal die hond weg. Ja ik haal die hond weg en jij gaat dit station verlaten en wel nu meteen. Dus ik ja meneer hou die hond vast ik ga nu weg. Ik loop snel de trein uit en het station af, denkend nou dat was jouw paar uurtjes slaap per nacht die je kon pakken. Ik loop die nacht een beetje door Maastricht heen, al denkend en nu waar ga je nu slapen. Tegen de ochtend bedenk ik me Zwolle heeft een goed station, ga gewoon dagelijks heen en weer naar Zwolle en fris je dan op in de trein en probeer dan even te slapen. Zo gezegd zo gedaan. Na nog een beetje rondgezworven te hebben door Nederland kom ik in Utreg uit en blijf daar ook na nog een paar jaar dakloos te zijn geweest. In utrecht krijg ik mijn huisje 

Het reizen met de trein dat doe ik soms nog lekker rustig. Uit het raam kijken het beetje geschud worden door de trein. Soms dan val ik nog in slaap en word ik vaak aan de andere kant van Nederland wakker. Als ik een spoorwegovergang oversteek dan kijk ik nog steeds overdreven naar links en naar rechts, maar ik vind het toch wel lekker. 

LEKKER FIJN MET DE TREIN!